Kerala.

İşte bu ad benim için en sıcak, en sıcak en sıcak ad.

Bir housebot kiralayıp Kerala’nın kanallarında dolaştığım günleri yad ederek ısınmaya çalışıyorum. Teknedeyim ve üzüm yiye yiye izliyorum etrafı. Kanoyla suyun üzerindeki ördekleri kovalayan adamlar geliyor gözümün önüne. Biraz dikkatimi yoğunlaştırsam, ördek ve insanların kaderleri arasında bir bağlantı kurup, hava sıcaklığının insan bedenine etkisi üzerinden geleceğimizi açıklayabilirim ama bu kadar saçma bir fikir hem sıkıcı hem de bunaltıcı.

Kanallardan geçerken kıyıda kurulmuş baraka köydeki küçük çocuklar tekneye sesleniyor. “Pencil, pencil” Yalvaran bir yüzleri var. Bir kalem için birbirlerini kırabilirler. İlk defa hayatımda yanımda kalem ve defter yok. Olsa, çantamdan çıkarıp verebilirim içlerinden birine.

Ama yanımda kalem yok. Para var ama kalem yok. Çocukların gözlerindeki hayal kırıklığıyla nehrin üzerinde ilerleyen ev şeklindeki botun içinde kendi kendime küfrediyorum ve hava çok sıcak. O kadar sıcak ki birazdan beynim yağlı boya gibi akıp ayaklarıma damlayacak.

Neyi hatırlamam gerekiyordu bu soğuk kış gecesinde?

Sanki unutabiliyormuşum gibi, unutacakmışım gibi olduğumda buharlı bir tren gibi yeniden çalışıyor hafızam.

“No pencil bakışı” diye bir şey var. Bugün de gördüm bu No pencil bakışını birinde.

Aslında ördeklerin kendini suya bırakışı, insanın kendini zamana bırakması gibi ve geleni kabul etmek, olanların en iyisini yaşadığını anlamakla ilgili. Açılımı:

“Derin nefes al, derin nefes ver ve bir tekneyle suyun üzerinde gittiğini, parıldayan güneşe yüzünü dönmüş ve gözlerini kapamış olduğunu hayal et.”

“Huzursuzlar için huzur bulma yolları adlı bir kitap olsam, ilk beş sayfamı koparıp atardım bakışıyla aç gözlerini yeniden…

 

 

Browse Timeline

• Next: » pagerank 3
• Previous: « yeni yıl

Comments ( 2 )

Add a Comment